insanın kendi kendisi ile alay edebilmesine "özgüven" denir...

şikayet ettiğimiz işlerde çalışmayı BİZ kendimiz seçeriz, kendimizi değiştirmeyi düşünmediğimiz sürece de şikayetler artarak devam eder...sendromlar sarar dört bir yanımızı... sonra gelsin hastalıklar; bel ağrıları, migrenler, sinir krizleri vs...
siz hiç pazartesileri miyavlamaya üşenen kedi gördünüz mü hayatta...
ÇOK BONCUR İŞ DÜNYASI saa da pravo HAYAT...

özlediğimiz insan, ölmüş olabilir ama OLsun... özlemek yaşam kanıtıdır hayatın... çimdik atar gibi dokunur kalbimize ve biz aslında rüyada olduğumuzu bir kez daha anlarız ve gidense uyanmıştır çoktan...

sol taraftaki cevahir bende de TAŞ'tan değil, aynen sizin gibi benimki de burkulabiliyor...

eylül gelmiş gibi hissettim birden; bizden yitenler yanıbaşımızda bitiveriyor bir AN... susmak -bazen- davetiyedir yok olmaya, yok etmeye... öldüresiye susanlara söylüyorum, sizinkisi taammüden cinayet... hayat dediğimiz ise tek NEFES...

bahar mı geldi, yoksa sen mi gülümsedin bana...?

tamam sustum dedikten sonra mısralarca konuşan insana GEVEZE denir ve aslında gevezeler hiç KONUŞKAN değildir...

insanlar domates salatalık değildir ki daha iyisini bulabilir miyim diye kalbini ruhunu yoklayasın olmadı bir başka manava bakasın...
her zaman daha iyisi vardır, lakin sen yemek yapmayı bilmiyorsan en harikası bile kar etmez sana üstadım...
üzmeyin domatesleri salatalıkları onların da canı var, başka manavda daha iyisi var mı derken var olan da çürür gider eli boş ölürsün...

saçma gelen her şeye varım, yeter ki bir anlamı olsun...