ilkbahar gelince açan çiçeklerin coşkusu ile geçirdigimiz kışlarımız var bizim, karı delercesine özgür bir aşkla seven kardeleniz, KADINız biz. bir HİÇ'e tamah edecek değilken bir HİÇ' e tutuluruz da, ilkbahar gelince buz tutar yüreğimiz, BİLseniz korkar kaçarsınız...

adem ve havva'ya inanan insanların kendilerini bir IRK 'a bölmesi ne garip... hatta kendi ırk'ını(!) üstün görmesi daha da... ya inandığın gibi OL ya OLduğun gibi inan İNSANsın sen sadece İNSAN...

ama ben kaçtığımda daha çok açığa çıkıyorum ki, ya karanlık bensem diye sana yüzümü bile dönemiyorum...

şu hayatta sana tek ENGEL sensin; geri kalanı teferruat...

duygusal olarak faşist olan insanlar sevgisizliğe mahkumdur; çünkü onlardaki yürek hep şüphe içindedir... NET

yok derdim sen'den başka ve bir de deniz karşımda...

herkes fahişe olabilir herkes ; kimi ruhu ile kimi bedeni ile... siz ruhu fahişe olanlara dikkat edin işte onlar sizi GERÇEKTEN aldatır...

kasımda başka olan ne varsa alın gidin de, bana uykumu ve sidikli kontesimi geri verin..

kimseyle bir alıp veremediğim yok; benim tüm derdim bendeki senle...

uyku, bak yine benden ayrı takılıyorsun hiç hoş değil bu yaptığın...

hüzün kaçınılmazsa, sonbahardan zevk almaya çalışın, öyle daha az buruluyorsunuz...

insan sustukları için para kazanıyor olsaydı, bill gates SEN'in yanında şimdi solda sıfırdı...

sana seni seviyorum demek için çok sebebim var ama ilk sebebim sen'sin...

insan bir yaprağı sever mi? sever hatta ona sırılsıklam aşık bile olur ve tutar o yaprağı bir kitap arasına saklar hiç unutmamak için bu kasım'ı...

şu kasım sabahı bir türlü uyutmadı beni. düştüm yine sokaklara; dilimde bana nereden dolandığını bilmediğim boş bir şarkı ; bu er saatte bile her yer SEN kaynıyor; yani anlayacağın her yer ıssız ve kalabalık...

ben ve birkaç kişi daha VAR'ız, kimi süpürüyor caddeleri, akşamdan kalan yaşantı artıklarını ÇÖP niyetine topluyor, kimi dükkan önüne kasa kasa sonbahar indiriyor daha çok hüzünlensin diye uyanınca insanlar...

tuş kilidine aldım duygularımı; öyle her önüne gelen bakıp geçemiyor artık kalbimden...

aşk dediğin; unutmak için okunan, ÇOKSATAN bir kitap gibi, yıllar geçtikçe akılda silueti kalır kahramanlarının, hikayeyse çoktan unutulmuştur...

elimde "görünen köy''ün" bir haritası var ve inanın kılavuz bile o köy'e tek başına gidemez... çünkü köy göründüğü gibi hiç değil...

hayat sadece TEK bir nefesken sen neyin peşindesin be insan...

kim demiş sarıdır SONBAHAR diye, aksine her rengin ANAVATANI'dır, tüm renklere gebedir O...

ben herşeye açığım; her davranışa, söze ve duyguya; sonuçlarına katlanmasını biliyorsan bi sıkıntı yok anlayacağın...

evren; bizi, biri için hazirlar; her olay, her AN bunun için tasarlanmıştır. lakin yanılgıya düşütüğümüz bir nokta var; o kişi, bir başkası değil, insanın KENDİdir. çevremizde olan onca insan, başımıza gelen bu kadar olay, hep KENDİmizin farkına varmamız, kendimizi keşfetmemiz içindir...

her şey gittikçe anlamsızlaşıyordu, birinciliği ÖLÜM 'e verdiler...( Özdemir Asaf anısına )

nefes alamaz olursunuz bir AN için; ama cok mutlusunuzdur da, ölüm gibi birseydir ama kimse ölmez şairin dediği gibi...

bazen seni unutuyorum sonra geçiyor... ( Cemal Safi'nin anısına )

şimdi sen, miş'li geçmiş zamansın sevgili, hani seni ben değil başkaları yaşadı da anlattılar bana sanki seni hayal meyal...

anlam taşır gözler; bir yürekten, diğerine her bakışta hiç bıkmadan...

de bağlacı gibisin sen aşk'la aramda; hani olsan da olur olmasan da... sen varsan dahi, yoksan bile işte...

içimdeki salak'a not: arada bir kendini insanlara gösteriyorsun ya; iste senin yüzünden benim kalbimi kırıyorlar, YAPMA...

bazen seni sevmiyorum, sonra geciyor, diyor ya Cemal Safi; bendeyse bu tam tersi, bazen seni seviyorum, sonra geciyor...

kimi an herseyi soylemek istiyorum gercek her neyse "midas'in kulaklari esek kulaklari" diye...

eylul, cok dekoltesin yine bu sabah; sana tutulmamasi icin zor tutuyorum ruhumu...

doğup büyüdüğüm duygular tanımlar belki beni ama bilin ki yükselenim AŞK...

özdemir asaf'a imrenmemek elde değil. o kelimelere giydirdiği kıyafetler; akıl alıyor, gönül kamaştırıyor resmen...

bir şarkı dinlersin; o şarkı senin sokak aralarında kalmış duygularını alır ve işlek bir caddenin ortasına birakir gider, çırılçıplak hissedersin kendini...

ben en cok seni sevdim der sair, bilmez aslinda o sen bastan asagi ben...

oğuzcan ve asaf anısına... 

her ismin 5 hali var da; şimdi 6 hal var değişik isimlerde yüreğimde...

gezi olaylarinda can veren gençler için... 

Don Kişot'un yeldeğirmenlerine giden yol her insanın kalbinden gecer... serde cesaret varsa tabii...

biliyorum fazlasi zarar size göre; ama kibrit kutusu kadar sevgi be kardesim..

kimsenin sucu YOK bu yasananlarda; keza hepsi BiZ'im hatamiz...

OLmak ya da OLmamak demis iste sair; sen ne dersen de daha...

ben, kronik bir İNSAN'ım... geçmiyor, çaresi de YOK... ben ağlarım üzüldüğümde, vicdanım sızlar, canım acır bir yaşam katledildiğinde, hüzünlenirim aşk bittiğinde, savaşırım özgürlüğüm gaspedildiğinde. 

yaşamdan, İNSANlık raporum var benim; ben kronik bir İNSAN'ım, bu sebeple şaşırma sokaklarda -sana rağmen- DİRENiyorum diye...

benim gitmelerim vardır; her eylül gelir üzerime...

ebe olacak birini arıyorduk biz AŞK oyununda, kısa çöpü çeken gözlerini yumacak ve kaçıp gideni arayacaktı. ben kısa çöpü çektim ve bir anda çömlek patladı...

  

bazen susman gerekir gerçekten; ama sustuğumda nereye saklanacağımı bilemem ki ben. çırılçıplak kalır duygularım ben sustuğumda, herşey olduğu gibi dökülür ortaya; o yüzden, gevezelik lazım bana gizlenmek için AŞK'tan...

inthar etmiş bir kişiye söylenip kızmadan önce, bizim kendi gün içindeki intiharlarımızı bir sorgulamamız gerek; tek intihar çeşidi kendini öldürmek değildir keza...

aşka üşenen dar'a düşmüş demektir bırak satıp savsın duygularını nasıl olsa beş para etmez...

sen hep az git... her gidisinde aramızda bir AN kadar mesafe kalsın...kulak misafiri kelimelerimiz vardı bizim, dudaklarımıza yerleşen hani; onları almadan gelme hatta... sen hep az git... arkandan gözlerimden akıttığım gülümsemem kurumadan GEL...ama sen HEP GEL...

suyun üç hali; katı, sıvı, gaz... benimse her halim AŞK...

  "ben ve birkaç kişi daha" isimli kitabımdan alıntıdır...    

ben nasrettin hoca olsaydım yaşama AŞK çalardım; tutmaz dersin belki ama ya tutarsa...

"ben ve birkaç kişi daha" isimli kitabımdan alıntıdır... 

yaşamın yarını için kimse senet imzalamadığından sadece içimden geçenleri ertelemiyorum... rahatsızlık verdiklerim beni uyarsın lütfen...

AŞK'ı, evlilik öldürmez; onun kendi yöntemleri var...

...kutsal kitaplarda geçen ŞEYTAN aslında insanın kendi egosudur... adem şeytana (egosuna) yenilip elmayı yedi, kabil şeytana ( egosuna ) yenik düşüp kardeşini öldürdü... şimdi sen okuduğunu anlamak ile ilgili otur bir düşün insan evladı...

"ben ve birkaç kişi daha" isimli kitabımdan alıntıdır...

ey EGO; senden buyuk BEN var'ım, ama sanırım bunu da bana SEN soyletiyorsun, neyse vazgectim...

 

aklın gittiği yoldan gitmez duygular ve aslında akıl, ruhun üvey kardeşidir... ego denilen şeytanla savaştır yaşam denilen AN... rasyonellik ve aptallık görecedir, içinde elalemi barındırır; sen kendin OL yeter...

benimki düşevurum sadece; sen ona hayat diyorsun halbuki...

bazı yaralar iyileşir, bazılarını ise severiz...